Toen ik met Chica op de besloten afdeling voor mensen met dementie kwam, was mevrouw W. gelijk enthousiast. Ze bleef naar Chica kijken en probeerde haar te lokken met handbewegingen. Een goede reden om gelijk bij haar te starten met het hondenbezoek (Animal-Assisted Interventions). Bonny, de activiteitenbegeleidster, reed mevrouw W. in haar rolstoel naast het bankje waarop Chica zat. Er was gelijk contact tussen mens en hond. Mevrouw W. vertelde Chica en ons van alles. Chica gaf op haar beurt poten en maakte oogcontact. Iedereen was erg vrolijk. Mevrouw W. klopte uitnodigend op het rolstoelblad en Chica begreep de boodschap en klom er voorzichting op. Nog dichter bij elkaar, helemaal goed.

Even later vroeg Bonny om de brokjes. Ze gaf Chica een brokje en het volgende brokje gaf ze aan mevrouw W. Op het moment dat mevrouw W. met 'dankjewel' antwoordde, wist ik dat ze een ander idee had over dit 'koekje'. Bonny probeerde nog duidelijk te maken dat het 'koekje' voor de hond was, maar het was al te laat. Mevrouw W. had het koekje in haar mond gestopt. Zo'n keihard geel hondenkoekje. En ze bleef er de rest van het bezoek op sabbelen.

Bonny was nieuwsgierig en zocht een zelfde soort brokje op en nam er een hapje van. Toen kon ik natuurlijk niet achterblijven, dus ik heb ook een stukje geproefd. De smaak viel reuze mee (anders had mevrouw W. het 'koekje' waarschijnlijk ook niet in haar mond gehouden). Het leek een soort hartig biscuitje met iets van kerrie erin. Tijdens deze activiteit hebben dus zowel de mensen als de hond gesnoept van de hondenkoekjes.